donderdag 24 juni 2010

Les in het loslaten


Deze week had Alexander zijn eerste schoolreisje. Ik weet niet wie het spannender vond: hij of ik. Alle leerlingen van groep 1 gingen lopen naar het station, met de trein naar Santpoort-Noord en daar spelen in de speeltuin en patat eten. Oei,met 60 kleuters lopen door de stad, het station, de trein, patat. Ik voorzag vele gevaren met -, en zonder gluten.


Voor een glutenvrije mama gaan de voorbereidingen verder dan het inpakken van een tas met zwemspullen en een pakje appelsap. Allereerst heb ik mezelf aangeboden als hulpmoeder. Ik dacht als ik er zelf bij ben kan ik erop letten dat hij zich gedraagt, niet onder de trein springt of van de glijbaan valt en zijn handjes wast voor hij gaat eten. Hulpouder op schoolreisje blijkt echter een zeer geliefd baantje te zijn waar veel ouders naar solliciteren en de klassenouder het eerste recht op heeft. Bijzondere wereld die basisschool… ik viste dus achter het net want ik heb nooit enige ambitie gehad om klassenouder te worden.


Bij elke happening op school meld ik me bij de juf met de vraag of er ook iets bij gegeten gaat worden. Tijdens dit schoolreisje zouden de kinderen patat krijgen als lunch. Ik kreeg van de juf een naam van de snackbar die de patat voor de lunch zou leveren. Patat is namelijk van nature wel glutenvrij maar in het vet kunnen gluten- kruimels van kroketten en kaassoufflés zwemmen. Speeltuin en snackbar werden gemaild en waren zeer coöperatief. Het frituurvet bleek inderdaad niet glutenvrij maar de beheerster van de speeltuin wilde haar eigen frituurpan meenemen naar de speeltuin. Dan kon ze ter plekke patat voor Alexander bakken in schoon vet.
Dinsdag hebben we Alexander afgeleverd bij school, volgepompt met waarschuwingen en met een megagrote rugtas met zwemspullen, schone kleren, limonade en een tube gv mayonaise. De hele dag keek ik op mijn horloge of ik hem al af kon halen. Ik hield mijn telefoon in de gaten voor het geval het ziekenhuis zou bellen dat Alexander was opgenomen met een schedelbasisfractuur omdat hij van de schommel was gevallen.


Om kwart over drie stond ik met andere gespannen ouders te wachten op onze kinderen. Er zal toch niks gebeurd zijn, nee dan hadden ze wel gebeld, zeiden we tegen elkaar. Toen kwamen de doodvermoeide maar zeer tevreden kleuters de school uit stromen met bruine snoetjes van de zon en zwarte handjes van het zand. Het was een fantastische dag geweest. Alexander had tegen de juf gezegd dat hij volgend jaar weer naar deze leuke speeltuin wilde. De patat was lekker geweest.


Op de terugweg liep Alexander wel te strompelen. Zie je wel, dus toch een ongeluk gebeurd, dacht ik. Maar nee, hij bleek de zandbak te hebben meegesmokkeld en een schoen vol zand te hebben.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen