zondag 10 oktober 2010

Appel custardtaart

Gisteren was glutenvrije papa jarig. Feesten en partijen doen wij thuis altijd volledig glutenvrij. Dan kan iedereen lekker meedoen en hoeven we niet bang te zijn voor kruimels.
De verjaardagstaart kwam uit de krant. Een paar dagen geleden stond onderstaand recept in de krant. Ik heb alleen maar gewone bloem vervangen voor glutenvrij, verder niks aangepast. Erg lekker als de taart nog lauwwarm is met een schep koude slagroom.

Ingredienten:
• 300 gram glutenvrije bloem
• 150 g boter
• 80 g basterdsuiker
• 800 g appelen
• sap van een ½ citroen
• 4 eieren
• 125 ml slagroom
• 1 el maïzena
• 100 g suiker
• 2 zakjes vanillesuiker
• 1 el versgeraspte nootmuskaat

Stort de bloem en de basterdsuiker en een klein snufje zout in een kom en snijd daar de koude boter met een deegsnijder of met twee messen door tot alles kruimelig is. Voeg dan 3 eetlepels water toe en kneed het deeg met de hand tot een samenhangende bal. Gaat dat niet, gebruik dan nog 1 of 2 lepels water. Laat het deeg tenminste een half uur op stijven.

Schil intussen de appelen en snijd ze in plakken. Besprenkel ze met citroensap en desgewenst met kaneel.
Kluts de eieren met de room, de maïzena, de vanille- en gewone suiker en de nootmuskaat.
Verwarm de oven voor op 200 graden. Beboter een stuk bakpapier en leg dat in een springvorm van 26 cm doorsnee. Rol het deeg uit tot een ronde lap die groot genoeg is om ook rand van de vorm te bekleden en schik het deeg in de vorm.

Prik het deeg in met een vork. Leg er een stuk aluminiumfolie op met daarbovenop bakknikkers of oude gedroogde bonen – iets dat zwaar genoeg is om het deeg op zijn plaats te houden. Bak het deeg 15 minuten in de oven.

Haal de verzwaring van het deeg en schik de plakken appel in de vorm. Giet de custard (het eiermengsel) eroverheen en bak de taart nog drie kwartier.
Bestrooi hem met een lepel kristalsuiker en zet hem nog vijf minuten onder de grill (oppassen dat het deeg niet verbrandt, dan uitzetten!).


bron: www.nrc.nl/thuiskeuken

maandag 4 oktober 2010

Schoolreisje

Wanneer ik niet aan het moederen ben, werk ik als juf op een middelbare school. Vorige week ben ik met zes brugklassen op schoolreisje geweest in een jeugdherberg. Tussen de 150 brugklassers die mee waren was er 1 jongen met een glutenvrij dieet. Laten we hem Jan noemen.


Ooit zal Alexander ook op meerdaags schoolreisje gaan dus was ik natuurlijk erg benieuwd hoe dat zou gaan. Zou Jan al zijn eten voor de drie dagen meenemen, hoe groot zou die tas dan wel zijn, hoe zouden Jan, zijn klasgenoten en het jeugdherbergpersoneel omgaan met het glutenvrije dieet? Zijn moeder had zelf al contact opgenomen met de jeugdherberg over het menu. Zou ze het eten precies namaken of nam hij iets anders mee?

Ik heb me moeten beheersen om me niet met hem te bemoeien. Aan de ene kant vond ik het mijn taak als docent en glutenexpert om ervoor te zorgen dat Jan veilig kon eten. Aan de andere kant wilde ik de verantwoordelijkheid zoveel mogelijk bij hem leggen. Bij vertrek zag ik dat zijn moeder de tas met eten (niet eens zo heel groot) droeg en in de bus zette. Hoewel ik me dat als moeder goed kon voorstellen was ik als juf niet van plan om hem alles uit handen te nemen.

Bij aankomst in de jeugdherberg sprak ik de kok. Hij was goed op de hoogte van het dieet. Wat me opviel is dat iedereen die ik erover sprak, zoals de receptionist en de begeleidende docenten allemaal wel iets wisten van gluten. O ja, zeiden ze, glutenvrij, dat is lastig, gluten zitten overal in.

Samen met Jan bekeek ik de keuken. Hij kreeg er zijn eigen hoekje voor zijn spullen. De kok en Jan spraken af dat hij zelf zijn eten zou komen halen en zelfstandig zou klaarmaken. Dat ging goed. Hij verwarmde zijn eigen bakjes met eten in de magnetron en haalde eigen boterhammen uit de bekende gele verpakking uit de keuken. Niemand die ervan opkeek.

Ik kon mijn ogen niet van Jan afhouden omdat ik me dan telkens voorstelde hoe Alexander later op schoolreisje zou gaan. Vooral tijdens het eten keek ik hoe hij zich gedroeg in de groep. Het is een gezonde, zelfverzekerde en voornamelijk erg gewone puber tussen zijn klasgenoten. Hij zal mij wel een hele rare juf vinden.